S. Mariola Klekowska SAC - 1985
W niedzielę Świętej Rodziny, 27 grudnia 2020 roku do Domu Ojca wróciła śp. s.M. Mariola Klekowska SAC - Apostołka cierpienia AIDG
S. Mariola do Domu Ojca wróciła w wieku 60 lat, po prawie 18 letnim przykuciu do łóżka przez nieuleczalną chorobę.
--
Słowo wygłoszone na pogrzebie s. Marioli Klekowskiej, przez s. Iwonę Nadziejko - Przełożoną Polskiej Prowincji Sióstr Pallotynek
(Gdańsk, 30 grudnia 2020 r., por. Razem - Biuletyn Polskiej Prowincji SIóstr Pallotynek, 12 (173) / 2020)
Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem. Jest czas rodzenia i czas umierania ...
(Księga Koheleta 3, 12).
S.M. Mariola Klekowska SAC, pallotynka, członkini Polskiej Prowincji Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego, córka Wiesława i Wiesławy zd. Ciszewska, urodziła się 22 lutego 1960 r. w Częstochowie.
Została ochrzczona 19 czerwca 1960 r. w parafii pw. św. Zygmunta w Częstochowie, otrzymując imiona Mariola Małgorzata. Dnia 25 czerwca 1974 r. przystąpiła do sakramentu bierzmowania w parafii pw. Matki Bożej Zwycięskiej przyjmując imię Maria. S.M. Mariola była jedynaczką. Oboje Rodzice już nie żyją.
S.M. Mariola do Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego (Pallotynek) wstąpiła 01 września 1982 r. w Gdańsku, w wieku 22 lat.
W swojej prośbie o przyjęcie do Zgromadzenia napisała:
Mocno pragnę stać się żywym członkiem Kościoła Chrystusowego, pracować dla dobra tegoż Kościoła, umacniać wiarę swoją i otaczających mnie ludzi poprzez nieograniczoną pracę misyjno-apostolską, dążyć do zbawienia drogą pallotyńskiej nieskończoności i żyć miłością Chrystusową według reguł ustanowionych w Zgromadzeniu Sióstr Pallotynek.
Po zakończeniu postulatu została przyjęta do nowicjatu w Sucharach, dn. 29 lipca 1983 r.
Pierwszą profesję złożyła 29 czerwca 1985 r. w Samsiecznie, a wieczną 29 czerwca 1991 r., w Warszawie.
Wykształcenie
S.M. Mariola przychodząc do Zgromadzenia miała ukończone Liceum Zawodowe. W Zgromadzeniu podjęła studia
w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, wieńcząc je w 1994 r. tytułem magistra teologii.
Posługa
S.M. Mariola po pierwszej profesji została posłana na dwa lata do pracy w administracji Wyższego Seminarium Duchownego Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (Pallotynów) w Ołtarzewie (1985-1987). Następnie przez dwa lata była sekretarką Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego w Polsce, mieszkając w Domu Prowincjalnym w Warszawie (1987-1989). Przez kolejny rok pracowała w Gnieźnie, w Archidiecezjalnym Archiwum i Muzeum Archidiecezji Gnieźnieńskiej (1989-1990). Następnie, przez rok pracowała jako refekciarka w Wyższym Seminarium DuchownymStowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (Pallotynów) w Ołtarzewie (1990-1991). W latach 1991-2002 przynależał do wspólnoty Domu Prowincjalnego w Warszawie. W tym czasie podejmowała posługę sekretarki w Centrum Formacji Misyjnej (1991-1993), była katechetką (1994-1997) oraz inspiratorką Wspólnot Wieczernikowych. S.M. Mariola prowadziła Wspólnotę Wieczernikową Targówek Posłańcy Dobrej Nowiny, przy parafii pw. św. Marka w Warszawie, skupiającą dzieci i młodzież w liczbie ok. 100 osób. Wspólnota przeżywała gruntowną formację (m.in. coroczne rekolekcje w podziale na grupy) przygotowującą do włączenia w dzieło Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego.
S.M. Mariola zapraszała do współpracy siostry i księży.
Dn. 24 kwietnia 2002 r., ze względu na postępującą chorobę, stwardnienie rozsiane oraz konieczność szczególnej opieki i odpowiednich warunków mieszkaniowych - pozbawionych barier architektonicznych, S.M. Mariola zamieszkała w naszej wspólnocie zakonnej w Gdańsku, przy ul. Malczewskiego 144, w której przebywała do końca swoich dni.
To był czas jej cichego apostolstwa modlitwy i cierpienia...
Charakterystyka
S.M. Mariola już przed wstąpieniem była czynnie zaangażowana w życie Kościoła. W Częstochowie, w swoim rodzinnym mieście, udzielała się w apostolskiej wspólnocie młodzieżowej, angażowała się w prace na rzecz parafii i dbała o swoje życie duchowe. Ze wszystkich podejmowanych obowiązków zawsze wywiązywała się solidnie. Miała swoiste poczucie humoru i piękny charakter pisma.
Będąc w nowicjacie, przeżywała trudną sytuację rodzinną. Swoje przeżycia z tego okresu tak ujęła:
Będąc w trudnej sytuacji rodzinnej tak bardzo akceptuję od wewnątrz wszystkie napotykające mnie doświadczenia. Wierzę, że musi spełniać się wola Najwyższego. Nie sugerując Mu zatem niczego, niczego nie wzbraniając, oczekuję na każdorazowe Jego natchnienie i trwam nadal w konkretnym postanowieniu kroczenia drogą rad ewangelicznych. Nie własne przekonanie, nie pragnienia i jakiekolwiek plany, zamiary, ale fascynujący przykład życia Jezusa Chrystusa stanowi o aktualności wybranej drogi życia. (...) Ufam bezgranicznie Bogu, nie mam powodów do niepokoju. Jest tylko jedna droga do nieba... Jest nią uczestnictwo w życiu Jezusa Chrystusa od Betlejem..., po Golgotę...
Droga osiągalna tylko poprzez ewangeliczny radykalizm i wierność powołaniu, którym nas Pan obdarzył.
(Częstochowa, 02.01.1985 r.)
Postępująca choroba powoli pozbawiała ją możliwości poruszania się, pisania, mówienia... Coraz bardziej była zdana na pomoc innych.
W 1998 r., zdołała zapisać jeszcze kilka refleksji, które obrazują jej wnętrze:
Poświęcam się dobrowolnie i całkowicie Bogu, mojemu Panu... i ufam, że z pomocą Ducha Świętego... osiągnę doskonałą miłość.
Rok Ducha Świętego i kolejna refleksja w moim życiu zakonnym. To Duch Święty jest we mnie Sprawcą wszelkiego dzieła, które podejmuję wewnętrznie z intencją Założyciela - św. Wincentego Pallottiego: Dla nieskończonej chwały Bożej.
Pod wpływem Ducha, jako osoba konsekrowana mogę wznieść się ku Miłości Boga samego, przybliżyć się do Niej i powierzyć Jej cały świat, ludzi czekających na wiarygodną, prawdziwą i wieczną Miłość. Miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany. (Rz 5,5.)
Oto cała tajemnica... Duch Święty uzdalnia każdego z nas do autentycznej miłości Boga i ludzi, jest to niewątpliwie przywilej, ale również solidne zadanie.
Trzeba stanąć nad prawdą, że droga miłości przede mną... Zadaję sobie konkretne pytanie:
- Czy tak naprawdę ufam, że z pomocą Ducha Świętego osiągnę doskonałą miłość?
- Czy mam świadomość, że ku tej Miłości zdążam?
- Czy innych do osiągnięcia tej Miłości prowadzę?
Moją odpowiedź kryję w słowach, które codziennie wypowiadam: poświęcam się dobrowolnie i całkowicie Bogu, mojemu Panu... Wiem, że z Nim wszystko jest możliwe..., ufam... Amen.
(Dzień Życia Konsekrowanego, 02.02.1998 r.)
Mam świadomość, nieuleczalności schorzenia, które zadomowiło się w moim ciele, świadomość, że nie znajdę ani lekarstwa, ani lekarza na świecie, który mógłby mi pomóc.
Mam też inną, bardziej realną świadomość: Lekarzem bez granic jest Ten, którego umiłowałam, a moim lekarstwem: modlitwa i apostolstwo cierpienia. Nie jestem więc pozbawiona nadziei.
Pan dał mi okazję bliższego dialogu ze Sobą i ludźmi.
Może cierpienie jest dla mnie furtką do nieba?
Nie chcę być egoistyczna – furtką również dla tych, o których cierpiąc będę pamiętać...
Zostałam dopuszczona do udziału w planie samego Boga.
Nie posiadam się z radości bycia w bliskości, umiłowaną cząstką..., wtedy dopiero rozumiem Boga i całe Dzieło Odkupienia, dopiero teraz rozumiem wartość Chrystusowego krzyża.
- Czy jednak do końca?
Przede mną wiele pytań, odpowiedzi nie zawsze bywają trafne, szukam codziennie woli mojego Pana.
Proszę Cię Boże o wytrwałość na tej drodze, abyś nigdy nie pozostawił mnie w beznadziejności, pozwól mi dalej kochać ludzi i świat, naucz znajdować Ciebie w cierpieniu i proszę nie poddawaj mnie próbom, zachowaj!
Błogosław w trudnym FIAT – jestem przecież pewna Twojej Łaski i pomocy! Jezu ufam Tobie!
(Światowy Dzień Chorych)
W Niedzielę Świętej Rodziny, 27 grudnia br., o godz. 09.30 w Domu zakonnym, w Gdańsku, przy ul. Malczewskiego 144, w swoim pokoju, w otoczeniu Sióstr ze Wspólnoty trwających na modlitwie, zaopatrzona sakramentalnie (podczas porannej Mszy świętej po raz ostatni przyjęła Komunię świętą), S.M. Mariola w wieku 60 lat, powróciła do Domu Ojca... Odeszła spokojnie.
Podziękowanie
W imieniu śp. S.M. Marioli i własnym, z całego serca dziękuję każdej Siostrze za czuwanie przy S.M. Marioli, za modlitwę i każdą pomoc, za każde choćby krótkie odwiedziny i gest życzliwości...
Na ręce S.M. Consolaty Majewskiej SAC, obecnej przełożonej naszej Wspólnoty zakonnej w Gdańsku, przy ul. Malczewskiego 144, serdecznie dziękuję za troskę i opiekę jaką S.M. Mariola była otaczana przez te wszystkie lata.
W sposób szczególny DZIĘKUJĘ S.M. Agnieszce Bronk SAC, która przez prawie 19 lat bardzo ofiarnie, z troską i oddaniem, z ogromnym szacunkiem i siostrzaną miłością, dniem i nocą służyła S.M. Marioli, podejmując jednocześnie inne posługi na rzecz wspólnoty, przede wszystkim posługę organistki i prace w ogrodzie.
S.M. Agnieszko, nie ma słów które będą w stanie wyrazić Siostrze wdzięczność. Wiem, że S.M. Mariola darzyła Siostrę ogromnym zaufaniem i wdzięcznością. Bardzo dobrze rozumiałyście się. Mieszkając w pokoju obok, reagowała Siostra na każdą Jej potrzebę. Nigdy nie liczyła Siostra ani sił, ani czasu. Nie będąc pielęgniarką do perfekcji opanowała Siostra to, co było potrzebne, aby pomóc S.M. Marioli w jej codziennym funkcjonowaniu. To ewenement, że przez tyle lat, będąc osobą leżącą S.M. Mariola nie miała odleżyn. Siostry sposób bycia i sprawowania opieki wzmacniał w S.M. Marioli poczucie własnej wartości i godności. Siostra widziała w niej człowieka stworzonego na obraz i podobieństwo Boga. Wiem od Siostry, że to było wzajemne obdarowanie. Nigdy nie słyszałam od Siostry narzekania... Wszystkie wiemy, że S.M. Mariola swoje długie życie w tej nieuleczalnej chorobie zawdzięcza w dużej mierze Siostrze...
Kochana S.M. Agnieszko, niech sam Pan Bóg będzie dla Siostry nagrodą za ten bezmiar bezinteresownej miłości...
- Dziękuję Rodzinie S.M. Marioli za obecność na dzisiejszej uroczystości.
- Dziękuję przedstawicielom Wspólnoty Wieczernikowej Targówek z Warszawy, którzy przybyli i wszystkim uczestnikom tej uroczystości.
- Dziękuję Kapłanom, którzy służyli sakramentalnie S.M. Marioli przez wszystkie lata Jej życia.
- Dziękuję Kapłanom obecnym na tej Eucharystii – za przybycie i modlitwę za śp. S.M. Mariolę:
- Jego Ekscelencji Ks. Biskupowi Zbigniewowi Zielińskiemu, Biskupowi pomocniczemu Diecezji Gdańskiej, głównemu celebransowi tej uroczystości, Przyjacielowi Sióstr Pallotynek.
- Ks. Bartłomiejowi Starkowi, proboszczowi parafii pw. Chrystusa Króla w Gdańsku, gospodarzowi tego miejsca.
- Ks. Jackowi Nawrotowi, spowiednikowi naszej gdańskiej wspólnoty.
Naszym współbraciom Pallotynom:
- Ks. Wojciechowi Więcławowi SAC, rektrowi wspólnoty i kościoła pw. św. Elżbiety w Gdańsku,
- Ks. Krzysztofowi Dudzikowi SAC z tej samej wspólnoty,
- Ks. Adrianowi Jóźwiakowi SAC, który reprezentuje wspólnotę Pallotynów z Gdańska-Wrzeszcza przy parafii pw. Matki Boskiej Częstochowskiej.
Kochana S.M. Mariolu,
Dziękujemy Panu Bogu za dar Twojego życia i za Twoje powołanie do naszej pallotyńskiej wspólnoty.
Dziękujemy Panu Bogu i Tobie za Twoją wierność Jemu samemu, Kościołowi i Wspólnocie zakonnej, za Twoją posługę, ale przede wszystkim za świadectwo Twojego życia - za ciche apostolstwo modlitwy i wieloletniego cierpienia..., za wytrwanie do końca... Jego owoce zna tylko Bóg...
S.M. Mariolu, byłaś pallotynką tu na ziemi i Jesteś nią na całą wieczność... Polecamy się Siostro Twojemu wstawiennictwu i mówimy: Do zobaczenia. Do zobaczenia w Domu Ojca!
Wieczny odpoczynek racz Jej dać Panie, a światłość wiekuista niechaj Jej świeci. Niech odpoczywa w pokoju wiecznym. Amen.
