Słowo wygłoszone na pogrzebie S.M. Urszuli Wojtczak SAC,
przez S.M. Iwonę Nadziejko SAC – Przełożoną Prowincjalną,
(Gdańsk, 13 stycznia 2021 r.)
Bóg jest miłością, kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim.
1J 4, 16. (fragment z I czytania z dn. 09.01.br.)
S.M. Urszula Wojtczak SAC, pallotynka, najstarsza członkini Polskiej Prowincji Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego, córka Franciszka i Urszuli zd. Przybył, urodziła się 22 stycznia 1925 r. w miejscowości Marcjanów. Została ochrzczona 01 lutego 1925 r. otrzymując imię Cecylia. W czerwcu 1935 r. przystąpiła do sakramentu bierzmowania, w Iwanowicach. S.M. Urszula pochodziła z wielodzietnej rodziny, miała szesnaścioro rodzeństwa, z czego pięcioro zmarło przed jej wstąpieniem do Zgromadzenia.
S.M. Urszula do Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego (Pallotynek) wstąpiła 31 sierpnia 1949 r. w Lidzbarku Warmińskim, w wieku 24 lat.
Na pytanie: Co skłania kandydatkę do poświęcenia się pracy misyjno-apostolskiej?
odpowiedziała: Miłość Boga i bliźniego.
Po zakończeniu rocznego postulatu rozpoczęła nowicjat.
W Zgromadzeniu otrzymała imię zakonne Urszula. Pierwszą profesję złożyła 13 sierpnia 1950 r. w Sucharach, a wieczną 05 sierpnia 1958 r., również w Sucharach.
Wykształcenie
Młodość S.M. Urszuli przypadała na trudne lata wojenne. Jak sama wspominała, Szkołę Powszechnąrozpoczęła w 1932 r. Ale z powodu nagłej śmierci Ojca, już w 1936 r. musiała przerwać naukę i podjąć pracę, ponieważ trudne warunki nie pozwalały na dalszą edukację. Dopiero w Zgromadzeniu uzupełniła swoje wykształcenie zdobywając zawód pielęgniarki, który wykonywała z oddaniem.
Posługa S.M. Urszula po pierwszej profesji, przez pierwszych pięć miesięcy pomagała na gospodarstwie w Sucharach, w Domu Nowicjatu. Następnie przez dziewięć lat posługiwała w kuchni w Wyższym Seminarium Duchownym SAC w Ołtarzewie, gdzie przez ostatnie trzy lata była również przełożoną wspólnoty sióstr (1953-1962). Przez kolejny rok była członkinią wspólnoty w Gdańsku - Letniewie (1962-1963). Następnie przez cztery lata przebywała w Warszawie, gdzie pełniła funkcję przełożonej wspólnoty i zdobywała wykształcenie pielęgniarskie (1963-1967). Jako pielęgniarka posługiwała kolejno: przez prawie osiem lat w Częstochowie (1968-1975), przez rok w Sucharach (1975-1976), przez trzy lata w Chojnicach (1976-1979), przez cztery lata w Ziębicach (1979-1983), gdzie również była przełożoną wspólnoty (1980-1983) oraz przez trzynaście lat ponownie w Częstochowie (1983-1996).
Dn. 01 lipca 1996 r., S.M. Urszula została posłana do naszej wspólnoty zakonnej w Gdańsku, przy ul. Malczewskiego 144, w której przebywała do końca swoich dni.
Charakterystyka
Księża z którymi S.M. Urszula miała kontakt jeszcze przed wstąpieniem do Zgromadzenia (Proboszcz z parafii w Zdunach, k./Krotoszyna i Rektor Jezuitów z Kalisza) zaświadczyli, że cieszy się Ona w swoim środowisku jak najlepszą opinią. Jest uczciwa, pracowita i bogobojna, prowadzi aktywne życie sakramentalne. Posiada znamiona osoby dążącej do doskonałości. Charakteryzuje Ją pogoda ducha. Jest osobą energiczną, rezolutną i umie panować nad swoimi emocjami.
S.M. Urszula była osobą bardzo pogodną. Wszyscy pamiętamy Jej promienny uśmiech, którym obdarzała spotykanych ludzi. Była osobą bardzo wspólnotową. Do końca swoich dni chciała czynnie uczestniczyć w życiu wspólnoty – we wspólnych modlitwach w kaplicy, w posiłkach w refektarzu, w spotkaniach wspólnotowych.
Pomimo tego, że w ostatnim czasie wymagało to od Niej coraz większego wysiłku i trudu nie poddawała się. Nie narzekała. Kochała Pana Boga i ludzi. A i ludzie Ją lubili i szanowali. Była wyrozumiała. Może dlatego, że sama miała niełatwe życie – wzrastała w trudnych warunkach, przeżyła okropieństwo wojny, a potem również trudne czasy powojenne. Kiedy wstępowała do Zgromadzenia w 1949 r., Siostry dopiero organizowały się, nie miały właściwie nic. Wojna pozbawiła Siostry również tego niewiele co miały… Brakowało wszystkiego…, lecz siłą naszych pierwszych Sióstr była ich wiara, nadzieja i miłość, ich powołanie, praca rąk własnych oraz pragnienie służby Bogu i ludziom dla nieskończonej chwały Bożej, dla zniszczenia grzechu i zbawienia dusz.
S.M. Urszula dbała o swoje życie duchowe. Miała osobową relację z Panem Bogiem.
Kochała Matkę Bożą. Nie wypuszczała z rąk różańca. Często wpatrywała się w oblicze Jezusa Ukrzyżowanego. Zatapiała się w modlitwie…, wtedy był tylko ON i ona, jego oblubienica… Intymna relacja dwóch bliskich sobie osób… Może to właśnie sprawiało, że miała w sobie tyle ciepła, pogody ducha i wolności w stosunku do innych…
Podczas Wizytacji Prowincjalnej, dn. 13 maja 2020 r. po obiedzie, w czasie naszego osobistego spotkania, S.M. Urszula często powtarzała, że jest wdzięczna, wdzięczna za wszystko i zapewniała o swojej modlitwie…
W uroczystość Objawienia Pańskiego br., podczas świątecznej rekreacji we wspólnocie, wylosowała, zgodnie z naszym zwyczajem, tzw. służbę przy żłóbku Jezusa. Miała być źdźbłem w sianku, a Jej zadanie to modlitwa za nasze Zgromadzenie, za każdą siostrę…
S.M. Urszula coraz bardziej słabła. Ostatniej nocy, z 8/9 stycznia br. Siostry czuwały przy Niej. Miała podłączony tlen, kroplówki. Na zakończenie swojego ziemskiego życia obdarzyła Siostry swoim promiennym uśmiechem. Oblubieniec przyszedł po Nią około czwartej straży nocnej, tak jak w ewangelii z dn. 09.01.br.
Rozpoczął się czas przechodzenia na drugą stronę… W swoim pokoju, leżąc na swoim ulubionym boku, spokojnie, dn. 09 stycznia br., o godz. 10.40, w obecności S.M. Jolanty Babkiewicz SAC, w wieku 96 lat, S.M. Urszula powróciła do Domu Ojca…
Podziękowanie
Dzisiejsza sytuacja jest wyjątkowa, bo uwarunkowana koronawirusem, który nie ominął naszej siostrzanej wspólnoty w Gdańsku, przy ul. Malczewskiego 144. Obecnie cała wspólnota jest objęta kwarantanną. Dlatego jest nas tutaj, w kościele, dużo mniej. Ale Siostry łączą się z nami duchowo i przez łącza internetowe. Nie tylko te ze wspólnoty na tzw. gdańskiej Górce, ale ze wszystkich naszych wspólnot rozsianych po całej Polsce i poza jej granicami – z Białorusi, z Ukrainy, z Rosji, ze Słowacji, z Francji, z Włoch, z Kamerunu. Modlą się również Siostry z innych naszych Prowincji, Regii i Delegatur z całego świata.
W imieniu śp. S.M. Urszuli i własnym, na ręce S.M. Consolaty Majewskiej SAC, obecnej przełożonej naszej Wspólnoty zakonnej w Gdańsku, przy ul. Malczewskiego 144, z całego serca dziękuję Siostrom z miejscowej wspólnoty za troskę, opiekę i czuwanie przy S.M. Urszuli. Dziękuję każdej Siostrze, również spoza tej wspólnoty, za modlitwę i za choćby nawet najmniejszą wydawałoby się pomoc w codziennej egzystencji S.M. Urszuli, za każde zauważenie, dobre słowo, za każde odwiedziny, podwiezienie i wszelkie gesty życzliwości.
One wszystkie są niezwykle ważne. Są zapisane na wieczność, w złotej Księdze Miłości, bo w życiu i po śmierci liczy się tylko MIŁOŚĆ… To ona jest naszą przepustką do Krainy wiecznej szczęśliwości…
W sposób szczególny dziękuję S.M. Jolancie Babkiewicz SAC, naszej pielęgniarce domowej, która do końca czuwała przy S.M. Urszuli. Dziękuję S.M. Agnieszce Bronk SAC, która opiekując się obłożnie chorą S.M. Mariolą Klekowską SAC i wykonując różne posługi na rzecz wspólnoty, znajdowała czas również dla S.M. Urszuli. Wiem od S.M. Urszuli, że bardzo ceniła sobie te gesty ludzkiej, siostrzanej życzliwości.
Dziękuję lekarzom i naszym Siostrom pielęgniarkom za wszelką pomoc.
Dziękuję Rodzinie S.M. Urszuli za modlitwę, okazywane zainteresowanie i obecność na dzisiejszej uroczystości.
Dziękuję Siostrom tutaj obecnym i wszystkim łączącym się z nami poprzez łącza internetowe - za dar siostrzanej wspólnoty w życiu i po śmierci.
Dziękuję wszystkim uczestnikom tej uroczystości.
Dziękuję Kapłanom, którzy służyli sakramentalnie S.M. Urszuli przez wszystkie lata Jej długiego, pięknego życia.
Dziękuję Kapłanom obecnym na tej Eucharystii – za przybycie i modlitwę za śp. S.M. Urszulę:
Jego Ekscelencji Ks. Biskupowi Zbigniewowi Zielińskiemu, Biskupowi pomocniczemu Diecezji Gdańskiej, głównemu celebransowi tej uroczystości i Przyjacielowi Sióstr Pallotynek.
Ks. Bartłomiejowi Starkowi, proboszczowi parafii pw. Chrystusa Króla w Gdańsku, gospodarzowi tego miejsca.
Serdecznie dziękuję Księdzu za okazywane naszej gdańskiej wspólnocie zainteresowanie i gotowość niesienia pomocy zaraz po otrzymaniu informacji o zarażeniu koronawirusem i objęciu wspólnoty obowiązkową kwarantanną. Niezwykle to sobie cenimy… Bóg zapłać.
Naszym Współbraciom Pallotynom z obu wspólnot pallotyńskich na terenie Gdańska: ze wspólnoty przy kościele św. Elżbiety i ze wspólnoty z Gdańska-Wrzeszcza przy parafii pw. Matki Boskiej Częstochowskiej.
Kochana S.M. Urszulo,
We fragmencie pierwszego listu św. Jana Apostoła, który był przeznaczony na dzień 09 stycznia br. czytamy:
My poznaliśmy i uwierzyliśmy miłości, jaka Bóg ma ku nam.
Bóg jest miłością, kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim. (1J 4, 16).
Siostra poznała i uwierzyła tej MIŁOŚCI…
Dziękujemy Ci S.M. Urszulo, że przez całe życie wzrastałaś w tej MIŁOŚCI i wytrwałaś w niej do końca… Dziękujemy dzisiaj Panu Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu za dar Twojego pięknego, długiego życia, za Twoje powołanie do naszej pallotyńskiej wspólnoty, za Twoją wieloletnią posługę, modlitwę, cierpienie, za Twój szczery uśmiech, którego nie szczędziłaś nikomu.
Dziękujemy za świadectwo Twojego życia, którego dzisiaj tak bardzo potrzeba współczesnemu światu…
S.M. Urszulo, polecamy się Twojemu wstawiennictwu. Pamiętaj o naszym Zgromadzeniu, o każdej Siostrze, zgodnie z przesłaniem objawionym Ci w uroczystość Trzech Króli.
My z wdzięcznym sercem pamiętamy o Tobie i mówimy: Do zobaczenia. Do zobaczenia w Domu naszego Ojca!
Wieczny odpoczynek racz Jej dać Panie, a światłość wiekuista niechaj Jej świeci. Niech odpoczywa w pokoju wiecznym. Amen.
